Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Kraków

Hej! puszczę ja oczy daleko od siebie!
Niech lecą, polecą, jak ptaki po niebie,
Aż do tej krainy,
Gdzie pada zmierzch siny
Od Karpat – ku starej kolebie! – –

Tam Kraków siadł cichy, w głębokiej zadumie,
Kto spojrzy – zapłacze – i smutek zrozumie…
Jak duch nad mogiłą,
Rozmyśla, co było –
I tęskno mu w obcym dziś tłumie…

Ku niebu strzeliście, w poranne błękity,
Podaje swych wieżyc krużganki i szczyty…
I gra z nich hejnały
Na rozświt, na biały,
Co wstaje rosami nakryty…

A góra tam stoi, co Wawel się zowie,
I dźwiga pamiątki po starym Krakowie,
Tam w grobach podziemnych,
Wśród lochów tych ciemnych
Śpią króle w koronach na głowie…

A Wisła tam szumi i prawi powieści –
Wiatr kędyś od kopca Kościuszki szeleści –
I kamień tam gada,
I dziwy powiada
0 dawnej wielkości i części. –

A kiedy się nocą gwar miasta uciszy,
Ten, kto się zaduma – westchnienie posłyszy…
To skarżą się groby –
To murów żałoby –
To przeszłość w mogile tak dyszy. –

Hej, czasy, wy czasy, hej, stare wy wieki.
Płyniecie, jak woda tej Wisły, tej rzeki.
Na morze, na sine,
Na czarną głębinę –
I tylko szum słychać daleki…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Kraków - Maria Konopnicka