Polska poezja

Wiersze po polsku

Śnie(ż)nie

jesień zzimiała – sypie przenikliwym wiatrem po szczelinach ciała niedokrytych płaszczem a pogięte fale włosów na kosmyki kruszy zatuleniem zatraceniem […]

Tożsamość snu

Jestem dziewczynką butnowłosą uciekam od lat wzdłuż mulistej rzeki mijam stare buki cieniące Jej Leniwość gładkie łachy piachu na brzegi […]

Dziś dopowiadam

Wszystko ma swoje powody mniej lub bardziej trafne ta garść włosów którą wiatr kula i siniaki gniewnie odbite słowem nawet […]

Erem cichoskrzydły

Nie pójdę na słomianym postronku w lnianej sukni plecionej pokorą z łuskanym warkoczem na karku Nie pójdę w sianokose obietnice […]

Kariera domowa

(topi swój sen by spłynął po włosach opadł na kapcie z przebiegiem lat) dostarczycielka synów praczka nieporadnych słów musi zakasać […]

Biegłaś

biegłaś bosą stopą pieszcząc zawilce śnieżne łby im ciążyły do snu je ułożyłaś a ptaki zapowietrzyły się ciszą i zawiesiły […]

Nikotynizm

widzisz to ceremonia ma w sobie magię juz sam trzask zapałki i syczenie zajmowanej ogniem bibułki gest wdech zmysłowy jęzor […]

Pętla

w tym domu panuje milczenie chodzimy pośród wymijających spojrzeń wyrzut drzemie w każdym szurnięciu kapci racjonujemy chwiejne nastroje i słowa […]

Impas

nie sądziła że zatrwoży jego tkliwość w unik źrenic nie przeczuła że wycofa ufność dłoni w pusty zamiar gniecie fotel […]