Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz W pociągu

Spójrz, rozchodnik i macierzanka

Biegną – kto szybciej? –

Aby pachnieć nam na przystankach

Szczęściem i lipcem.

Wychyleni, jak z troski w radość,

Z okna pociągu,

Na to szczęście nie mamy rady:

W siebie nas wciąga.

Tajemniczo i niespodzianie,

W słońcu południa,

Puste serce, tak jak mieszkanie,

Radość zaludnia.

Cisza w sercu. Jakże ją łatwo

Spłoszyć lub zatruć.

Weź tę chwilę w dłonie, jak światło,

Osłoń od wiatru.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz W pociągu - Władysław Broniewski