Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Starzy ludzie

Nie lubią proszków

Przy aspirynie się krzywią

Czekają na miłość dobroć

Powrót ojca i matki

Tak jak w dzieciństwie

Wszystkiemu się dziwią

Cieszą się gwiazdką choinką

Zimą tęsknią do wiosny

Starzy – to dzieci które za szybko urosły

1996


Wiersz Starzy ludzie - Ksiądz Jan Twardowski