Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Zacisnąć pięści, zaciąć zęby

Zacisnąć pięści, zaciąć zęby,
Spod bruzdy gniewu patrzeć w świat,
Iść pod wysoki, szumny wiatr,
Bijący w twarz, tłukący w świat,
Jak rebeliantów twarde bębny.

Oto samotnych prosta droga:
Wielki, przeciągły wichru huk.
Groźny, szumiący w wichrze Bóg
I burza w chmurach – Jego pięść złowroga.

I ja i On w odwiecznej męce
Miłością rozsadzamy świat,
W niebie szaleją mściwe ręce
I jego oczu gwiezdny grad.

A jeśli grom – to On, to On
Na dół płonącą runął głową!
A jeśli krzyk – to ja, to ja:
Ludzkiego buntu boże słowo.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Zacisnąć pięści, zaciąć zęby - Julian Tuwim