Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny

Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny
I cierpię bardzo w duchu, abym był litosny…
Słyszę, Słowo ze słońca i pachnącej wiosny
Powstało i już przyszło na ten świat okrutny…

Szuka, kołata do wrót domostw, lecz te – głuche.
O, żal ci, smutno? chciałbyś Gościa przyjąć godnie?
A jednak jeśli w domu twym mieszkają zbrodnie?
Lepiej, by serce było twe, przez litość, suche…

Bo po cóż domowników zasępiać oblicza?
Zmuszać Proroka użyć hańbiącego bicza?
Wiedzieć, jako pierzchają z świetlic opętani?

A potem (godzin krwawych bieg szybko się zbliża)
Wyśnić w ciemnościach widmo olbrzymiego krzyża
I słyszeć straszne Eli! lama sabaktani?…

(Symbole XVI )

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny - Korab-Brzozowski Wincenty
«