Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Nie chcę już smutków, nie!

1
Nie chcę już smutków, nie!… już mi za małe –
Choćby jak świata zepsucie ogromne! –
Cóż – bo tu nic jest na skroś przebolałe?
Cóż?… nie zajęknie mi w ucho… gdy wspomnę?
2
Dlatego nie chcę smutków… bo nienowe:
Tylko że własnej starości niepomne –
Jakbym nie słyszał wciąż, gdzie wesprę głowę,
Że wszystko jęczy a jęczy… gdy wspomnę!…
3
Pyły – zatartych pod nogą pomników,
I miasta na nich, i twierdze niezłomne.
Aż pójdą, w gruzach czekać budowników…
Wszystko tu jęczy a jęczy… gdy wspomnę!…
4
Dlatego lubię kwiat nie-zapominek.
Bo rwą go zwykle ręce wiarołomne! –
I lubię nagły w znużeniu spoczynek,
Bo – uprzytomnia śmierć, pierwej… nim wspomnę.
*
Dlatego lubię kwiat nie-zapominek.
Bo rwą go tylko ręce wiarołomne!…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Nie chcę już smutków, nie! - Cyprian Kamil Norwid