Polska poezja

Wiersze po polsku



Wiersz Człowiek i wilk



Szedł podróżny w wilczurze, zaszedł mu wilk drogę.

“Znaj z odzieży – rzekł człowiek – co jestem, co mogę”.

Wprzód się rozśmiał, rzekł potem człeku wilk ponury;

“Znam, żeś słaby, gdy cudzej potrzebujesz skóry”.



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Człowiek i wilk - Ignacy Krasicki
 »