Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Zaczynaj od magii, jesteś jej najwyższym nocnym dziełem

Kraj twojej dłoni,
ileż napływałem się po jego rzekach, ileż nabłądziłem wśród diun
w poszukiwaniu źródła najczerwieńszej rtęci,
która swym prastarym gongiem
wezwałaby stamtąd, z góry, księżyc twoich warg, zarys uśmiechu.

Peloponez z kości słoniowej i brązu,
maleńka mapa twojej ręki,
zalew dla twych warg, co przebiegają
każdą linię czasu.

Wącham ten piasek, słucham jego szakali,
w twej ręce są przystanie i ogniste stosy,
są zasadzki, samotne
bary o północy, zmęczeni pianiści,
i ty uwiązana do twego głosu, co z cienia wykrywa
niejasną kolumnę z wanilii i mleka.

Wszystko rodzi się w twej ręce, szafranowe planisfery i kreolski rum,
potem znów wspinaczka, oszustwa i burze,
różowy pępek, umykające wargi, feeling,
nagle jest Sergio i jego gitara, i ta dziewczynka, którą poraniło lato,
co na rogu dała nam ów kwiat, mówiąc niepewnie „powinnam”.

przełożyła Zofia Chądzyńska


Wiersz Zaczynaj od magii, jesteś jej najwyższym nocnym dziełem - Julio Cortázar
 »