Polska poezja

Wiersze po polsku



Wiersz Wędrowcy



Przez ogród idą pełen cudnych kwiatów,

Na piersi twarze zadumane kłonią,

Nie upajają się czarowną wonią

Ani wieńcami stroją się szkarłatów.

Pojmują rozkosz barw i aromatów,

Nęci ich ona, lecz nie sięgną po nią;

Chwytają ciernie pokrwawioną dłonią

I liczą ślady bolesnych stygmatów.

Aż przed bramami stanąwszy ogrodu,

Rzekną: “Otośmy, zaufani w Słowie,

Drogę żywota przecierpieli całą,

Wściekłego naszych żądz nie sycąc głodu –

Otocz nas nagród obiecanych chwałą

Panie!…” Lecz jeśli nikt im nie odpowie?…



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Wędrowcy - Kazimierz Przerwa-Tetmajer