Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Dzień skrzydlaty

Dzień skrzydlaty

Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie – dwa światy –
Myśmy byli – w obydwu… A dzień nastał skrzydlaty.

Nikt nie umarł w dniu owym – nie zataił się w cieniu…
I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.

Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,
A on – zjawił sięnagle… Zaszumiała dąbrowa.

Taki – drobny i nikły… I miał – ciernie na skroni.
I uklękliśmy razem – w pierwszej z brzegu ustroni.

W pierwszej z brzegu ustroni – w pierwszej kwiatów powodzi
I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.

Ubożeliśmy chętnie – my i nasze zdziwienie…
A on – patrzał i patrzał… Cudaczniało istnienie…

Zrozumieliśmy wszystko! – I że właśnie tak trzeba!
I że można – bez szczęścia… I że można – bez nieba…

Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.
A to była odpowiedź, i nie było – pytania.

I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,
A świat znów się stał – światem… I czas płynął po niebie.

I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,
A on – patrzał i patrzał… I miał – ciernie na skroni.

przekł.. Wacław Borowy
„Od Kochanowskiego do Staffa”
Warszawa 1992r

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Dzień skrzydlaty - Bolesław Leśmian
 »