Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Nie ma we mnie żalu

Nie ma we mnie żalu ni biadania,

Wszystko minie mgłą jabłoni białą,

Ogarnięty złotem zamierania

Żegnam młodość z wiatrem przeszumiałą.

Już nie będziesz tak jak kiedyś bić mi,

Serce tknięte pierwszą chłodną rosą;

W kraj dziergany brzozowymi nićmi

Nie wyruszę na włóczęgę boso.

Duchu błędny! Rzadziej, coraz rzadziej

Słów gorączką usta rozpłomieniasz…

Buntowniczy myśli mych nieładzie!

Burzo zmysłów, oczu zapatrzenia!

Skąpiej dziś pragnienia swoje mierzę.

Życie moje! Czym za złudą gonił?

Jakbym rankiem w szumach wiosny świeżej

Przecwałował na różowym koniu.

Piętnem śmierci wszyscyśmy znaczeni;

Cicho liści miedź skapuje z klonów…

Błogosławię mądry ład jesieni –

Przekwitnienia czas i porę zgonu.

1921

Tadeusz Mongird

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Nie ma we mnie żalu - Sergiusz Jesienin
 »