Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Portret z połowy XX wieku



Ukryty za uśmiechem braterstwa,
Pogardzający czytelnikami gazet, ofiarami politycznej
/ dialektyki,
Wymawiający słowo demokracja ze zmrużeniem oka,
Nienawidzący fizjologicznych uciech ludzkości,
Pełen wspomnień o tych którzy żarli pili i spółkowali
/ a za chwilę podrzynano im gardła,
Pochwalający dancingi i zabawy w ogrodach jako sposób
/ na publiczne gniewy,
Wołający: kultura i sztuka, a myślący o igrzyskach w cyrku,
Śmiertelnie znużony,
We śnie albo w narkozie mamroczący: Boże, Boże.

Przyrównuje siebie do Rzymianina w którym kult Mitry
/ zmieszał się z kultem Jezusa.
Dawne wiary w nim nie wygasły. Czasem myśli, że jest
/ we władzy demonów.
Gromi przeszłość, bojąc się że kiedy ją zgromi, nie będzie
/ miał gdzie złożyć głowy.
Najchętniej gra w karty i szachy, żeby własnych
/ nie zdradzać tajemnic.

Rękę oparł na pismach Marksa, ale w domu czyta
/ Ewangelię.
Z ironią patrzy na procesję wychodzącą z rozbitego kościoła.
Za tło ma ruiny miasta koloru końskiego mięsa.
W palcach pamiątkę trzyma po faszyście poległym
/ w powstaniu.

Kraków, 1945



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Portret z połowy XX wieku - Czesław Miłosz