Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Moje kolana ustępujące

Moje kolana ustępujące

I twoja dłoń na mojej szyi

– po wielkim niebie

Chodzi słońce –

Zwabione

Barwą twoich źrenic

Odgina powieki

I wilgoć pije

A potem

Ziemia jest sucha i brunatna

Błądzą po niej

Złote cętki światła

Palce twoje

Odchylające w dół

Moją szyję


Wiersz Moje kolana ustępujące - Halina Poświatowska