Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Samotność

Samotność

O, jakże słodką jest samotność moja;

Jest to na piersiach, jak kowana zbroja,

Jest to na głowie, jako hełm pancerny,

Jest to poza mną, jak przyjaciel wierny.

A zaś przede mną jest, jak niebo ciche,

W słońca czerwoną nie ubrane pychę

Ani w posępność mroźnych mgieł markotną,

Ani w ponurość chmur deszczowych słotną.

Jest to horyzont, jak górska dolina,

W której błękitny wiatr skrzydła rozpina,

Lecący górą het, u sennych szczytów,

Podczas gdy cisza jest w dole granitów.

I cudne drzewa, i cudne, przejrzyste

Świecą się wody, jawią uroczyste

Zagłębia kotlin i śliczne, szemrzące

Trawy spływają w dół po halnej łące.

Lecz to się tylko tak śni – – a w istocie

Samotność mieczów ma ognistych krocie

I wszystkie wbija e pierś, gdy się poczyna

Myśleć: co wina jest, a co nie wina….

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Samotność - Kazimierz Przerwa-Tetmajer