Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Trzeba umieć ludzi

Trzeba umieć ludzi pokochać,

Jeśli nie ogień, ustami wyrzucać jasność,

Życie jak granat wybucha,

Wybuchło, zgasło.

A tu by trzeba z desek prostych

Dom, kościół, niebo drgające wznieść.

A tu posadzić żywicą dudniące sosny,

Pod włosami ich, pod kwiatami

Serdeczną głosić wieść.

A tu by dzbany oliwy słonecznej pełne

W rany otwartych warg podać,

W chałupin ciemnych trumny, w popiół

Niech płynie niebios woda.

Tak z dłonią na salwie czerwonej

Serce – człowieku – jak gołąb ginąc tłucze,

Świat – gdzie spojrzysz jak ściana lodu czterostronny –

Zabijać tylko, umierać uczy.

Krew upada jak dzwony z jękiem.

A ty stoisz, ręceś zadumał.

W głębokościach działa oślepłe:

Ogień, ciemność, kurzawa, tuman.

Jeszcze by trzeba pokochać mocniej,

Dech jak sztandar rozwinąć szerzej, jaśniej,

Czas jak płomień pochłania,

Pochłonął, gaśnie.

A ty stoisz, cieśla niemrawy,

Stygną łuki wiatrów nietkniętych,

Tężeją niebios białe ławy.

O boży cieślo! tnij raz jeszcze,

Ze struga wiór jak grom się zwije,

Już go chwytają, wzięli, unieśli,

Upadł, przepalił serca – więc żyjesz.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Trzeba umieć ludzi - Krzysztof Kamil Baczyński