Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz W porze, gdy kwiaty i liście świat rodzi

COMPIUTA DONZELLA (XIII w.)

A la stagion che ‚l mondo foglia e fiora…

A la stagion che ‚l mondo foglia e fiora
Acresce gioia a tut’ i fin’ amanti:
Vanno insieme a li giardini alora
Che gli auscelletti fanno dolzi canti;

La franca gente tutta s’inamora,
E di servir ciascun trages’ inanti,
Ed ogni damigella in gioia dimora;
E me, n’abondan marimenti e pianti.

Ca lo mio padre m’à messa ‚n erore
E tenemi sovente in forte doglia:
Donar mi vole a mia forza segnore,

Ed io di ciò non ò disio né voglia,
E ‚n gran tormento vivo a tute l’ore;
Però non mi ralegra fior ne foglia.

W porze, gdy kwiaty i liście świat rodzi…

W porze, gdy kwiaty i liście świat rodzi,
Radość się w sercach kochanków podnosi,
Mogą się sobą nacieszyć w ogrodzie
W słodki ptaszęcia wsłuchując się głosik,

Płoną uczuciem dobrze urodzeni,
Wszyscy się garną do służby miłości,
Każda szlachcianka radością się mieni,
A w moim sercu płacz i smutek gości.

Oto mi ojciec zadaje cierpienie,
Serce mi więżąc w bolesnym objęciu:
Chce siłą sprzedać mój panieński wieniec.

Ochoty nie mam ja na to ni chęci
I trwam dnie całe w wielkim przygnębieniu,
Przez co ni liść mnie, ni kwiecie nie nęci.

przełożył Maciej Froński

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz W porze, gdy kwiaty i liście świat rodzi - Poezja włoska (XIII wiek)