Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Przed burzą

Tak… więc mi radzisz jedno – zapomnienie –
i przyjaźń dajesz miłosiernej siostry…
Wiem – obowiązek, przysięga, sumienie –
wiem – i nie żądam – wolę ja nóż ostry,
niźli łagodne czyśćcowe płomienie.

Już późno… wróćmy. O, jak zmienne Lenko,
pogody świata – wiatr chmurzyska goni
i pędzi prosto – patrz – w Twoje okienko
podniebne, skryte w hiacynty i bluszcze –
i tam łzy drobne, rzęsiste uroni.

Czy wiesz? gdy drżący wicher w szyby pluszcze
mam dziwną pewność i dziwną obawę,
że tak sam jeden będę w dni szarawe
umierał… Nie myśl, że straszyć chcę zgonem –
poję się życiem, jak faun winogronem.

Otóż i dom Twój. Deszcz okrutny siecze.
Wszelka tragedia swą banalność wlecze.
Milczysz? wciąż milczysz… i oczy masz wbite
w szorstkie, zdeptane, brukowe kamienie –
ja wiem – tam czytasz napisy wyryte –
ja zgadnę:
„depce po nas przeznaczenie”…

Mej duszy osnowa,
którą ci składam na wieczność:
był ból i była konieczność
i Kain i grzech i Jehowa
i ducha śmiertelny głód –
a teraz wolność – i cud.
Widzisz bezgrzmotne błyskania?
piorun się w tej chmurze chowa.
Z płomiennej róży kochania
kto się skałą nie narodzi –
zginie w powodzi.
Śmiejesz się smutno – ciemne moje słowa… .
trzeba zwyciężać… zwyciężać… bądź zdrowa.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Przed burzą - Tadeusz Miciński