Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Wiersz Ostatni

Tyś mnie kochała, ale nie tak,
jak kochać trzeba,
i szliśmy razem, ale nie w takt –
przebacz.

Ja jeszcze długo… Rok albo dwa.
Potem zapomnę.
Teraz, gdy boli, teraz, gdy trwa,
dzwonię podzwonne.

A tobie, miła, na co ten dzwon
brzmiący z oddali?
Miłość niewielka, błahy jej zgon,
i idziesz dalej.

Cóż mam od życia? – troskę i pieśń
(ciebie już nie ma).
Muszę im ufać, muszę je nieść,
pisać poemat.

Cóż mam od życia? – chyba już wiesz,
czujna i płocha? –
tylko ten smutek, tylko ten wiersz,
który mnie kocha.


Wiersz Wiersz Ostatni - Władysław Broniewski