Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Trzy wiersze z pamięci

Nie mogę trafić na tytuł
wspomnienia o Tobie
ręką wyprutą z ciemności
stąpam po śladach twarzy
miękkie przyjazne profile
zamarzły w twardy kontur

krąży nad moją głową
pustą jak czoło powietrza
sylwetka człowieka z czarnego papieru

II

żyjąc – pomimo
żyjąc – przeciw
wyrzucam sobie grzech niepamięci

uścisk zostawiliście jak zbyteczny sweter
wzrok jak pytanie

dłonie nasze nie przekażą kształtu waszych dłoni
trwonimy je dotykając pospolitych rzeczy

oczy odbiją pytanie
spokojne jak lusterko
nie spleśniałe oddechem

co dzień odnawiam spojrzenie
co dzień narasta mój dotyk
łaskotany bliskością tylu rzeczy

życie bulgoce jak krew
cienie tają łagodnie
nie dajmy zginąć poległym –

pamięć przekaże chyba obłok –
wytarty profil rzymskich monet

III

kobiety z naszej ulicy były
zwykłe i dobre nosiły
cierpliwie z placów
jarzyn pożywne bukiety

dzieci z naszej
ulicy utrapienie kotów

gołębie –
szaro-łagodne

w parku był pomnik Poety
dzieci toczyły obręcz
i kolorowy krzyk
ptaki siadały na ręce
czytały jego milczenie

żony w letnie wieczory
cierpliwie czekały na usta
pachnące znajomym tytoniem

kobiety nie mogły dzieciom
odpowiedzieć: czy wróci
gdy zachodziło miasto
gasiły ogień rękami przytkniętymi do oczu

dzieci z naszej ulicy
śmierć miały bardzo ciężką

gołębie spadały lekko
jak zestrzelone powietrze

teraz wargi Poety
są pustym horyzontem
ptaki dzieci i żony nie mogą mieszkać
w żałobnych skorupach miasta
w ostygłych puchach popiołów

miasto stoi nad wodą
gładką jak pamięć lustra
odbija się w wodzie od dna

i leci na gwiazdę wysoką
gdzie pożar pachnie odległe
jak karta Iliady

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Trzy wiersze z pamięci - Zbigniew Herbert