Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Pamięci Szopena

Szumiały mu nasze wierzby
i nasze topole,
i ten ciężki kłos pszenicy,
co ozłaca rolę.

Szumiały mu cichą pieśnią
zielone dąbrowy
i te trzciny nad jeziorem,
i ten bór sosnowy.

A on chodził wskróś tych szumów,
zasłuchany w dale,
i w przestworze bezgranicznym
topił swoje żale.

I w topole się przemieniał,
w kłos pszenicy złoty,
a łanami szła pieśń cicha
łkającej tęsknoty.

Sosnowego boru szepty
płynęły mu z duszy,
tajemniczych pełne zwierzeń
w przedwieczornej głuszy.

Pajęczyny wiotkie przędze
otulają rżyska,
a w moczarach zmarła woda
opalami błyska.

Smętek idzie po przydrożach,
liście z drzewa strąca,

A źrenicę mu wypala
zorza konająca.

A tam dziki wiatr się zrywa,
z stodół zdziera strzechy –
boleść tylko i żałoba,
a nigdzie pociechy!

A tam. pożar wszczął się krwawy,
łuną zlane nieba –
Hej! umrzemy z nędzy, z głodu,
zabrakło nam chleba!

A tam czarny wóz się toczy,
wrony nad nim kraczą,
księża pieją miserere –
Hejże w tan z rozpaczą!

Rżnij, muzyko, a ty, Żydzie,
dolejże nam wódki!
Utopimy łzy i rozpacz,
tęsknoty i smutki!

Co nam świat ten! Co nam życie!
Snadź sam Bóg nas rzucił!
Kiedyżże to ranek szczęście
nieszczęśliwym wrócił?!

Rżnij, muzyko, a my – dalej!
Walczmy choćby z Bogiem,
który oko swe przymrużył
nad naszym rozłogiem!

Rżnij, muzyko! A ty, pieśni,
leć w przestwór daleki!

Świat przed tobą się ukorzy
i uklękną wieki!

Łkaj! rozpaczaj! grzmij i czoło
stawiaj zawierusze;
Ziemię polską mieścisz w sobie –
ach i polską duszę!…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Pamięci Szopena - Jan Kasprowicz