Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Rym

I

A więc nie lubi pani mych rymów zbyt prostych?

Wolałabyś, by pieśń ma dźwięczała niezwykle,

Świecąc jako potrójnie złocony akrostych –

Rymy, powiązanymi w niespodziane cykle.

Prawda, rym jest dla pieśni, czym dla mózgu czerep,

Co myśl okrywa ludzką, jak perłę szczezuja,

Rym to niebo i słońce, to piekło i ereb:

W nim muzyka istnienia jakby echem buja.

Im melodia bogatsza, pierś oddycha szerzej –

I promienistsze barwy w rymów hiacyncie –

A pieśniarz, mknąć ku górze do niebieskich wierzej,

Zda się wołać słuchaczom: Płyńcie za mną, płyńcie!

Bo rym, gdy z niespodzianych, rzadkich sylab splecion,

Zda się, że treść natury lepiej uwypukli!

Jak potęgę wzburzonych fali morskich wrzecion

Gromada nimf, złocistych id złocistych pukli.

II

Tak! rym czasem ma szczęki kutych w ogniu żelaz,

A czasem niby echo jakichś wspomnień rajskich;

Czasem, zda się, jak bogów pełna Anifelas

Lub samotna pustynia proroków hebrajskich.

Są rymy, które dzwonią jak rycerski brzeszczot,

Sa rymy, które huczą jak miedziane gongi,

Które tchną pocałunków zapachem i pieszczot;

Są, zda się, marmurowe jak greckie posągi,

Sa rymy tak szalone jak skoczne fandango;

Są, w których grób uśmiechu ślad ostatni zatarł;

Są, które pachną piżmem, żywicą, hidrangą,

Są, rzekłbyś, jako bogów widmowy awatar.

Rym to wszystko: melodia, zapach i koloryt,

Myśl, forma, bicie serca. Słuchaj ty, co śpiewasz,

Niechaj z twych rond i ballad, sonetów, rifioryt

Dusza wytryska, ale rymu nie lekceważ!

Tracisz mocy połowę, myśl do rymu dzieląc,

Bo czemuż zielenieje w rymie pól aksamit?

Huczy wicher, żeś gotów w duszy swej się przeląc?

Czemu przeszłość w nim żyje jak w twierdzach piramid?

Przeto, że treść i forma są jak brat ze siostrą:

Niech ci żadne nie bedzie jako pan lub Murzyn,

I kiedy razem skrzydła ku niebu rozpostrą,

Niech płyną jak dwa duchy dwu bliźniaczych drużyn.

Wiem! Kocham rym jak słodki upojenia kielich –

Potężny jako włócznia; cenny jako szmaragd;

Jasny jak kryształ; rzewny jako piesni El… ych,

A tęczami płonący jak strudi katarakt.

Świat rymów jest tak dla mnie jak gotycki kościół,

Którego szczyt niebieskich, rzekłbyś, sięga posów;

Żyłem w nim, ale duch mój na dwoje się rozciął

I słucham teraz nowych niespodzianych głosów.

VI

Nie lubię rzeczy łatwych. Lubię łamać granit,

Lubię słuchać, jak szumią oceanów larga,

Jak płaczą nad tytanem chóry oceanid,

Gdy Jowisz się nad nimi piorunami jarga.

Więc innej szukam drogi. Może pieśń upiększy

Rym, jaki nam gęślarze zostawili dzicy –

Pierwotni – lub ów pieśniarz najprostszy, największy,

Wojciech święty, co śpiewał o Bogarodzicy.

Albo śpiewać, jak niegdyś Imć pan Rej z Nagłowic,

Co nie znał rymów złotych ani dźwięcznych cytar,

Lecz duszę miał czująca i wzrok jak ostrowidz –

I jędrnych słów na gładkość cukrzoną nie wytarł.

Lub dziwną stworzyć mowę: ni to wiersz, ni proza –

I aby w tajemniczych prozy tej orkiestrach

Płynęła przeczuciowa mgieł mistycznych groza

I drgał podziw i zapał, śmiech i płacz i przestrach.

Biały wiersz – cud nad cudy – lampa czarodziejska,

Heksametr, z ilionowych wzięty wykopalisk,

Jak pantera wygięta w skok – strofa alcejska:

Oto, co dziś mnie nęci niby wzrok odalisk.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Rym - Antoni Lange