Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Guillaume Apollinaire-„ŚWIATŁO KSIĘŻYCA”

Księżyc miodem ocieka na ustach szalonych
Żarłoczne są tej nocy ogrody i domy
Gwiazdy do pszczół tańczących stały się podobne
Przelewa się w altanach złote światło miodne
Bo z nieba opadając łagodnie na ziemię
W plastry miodu się łączą księżyca promienie
I skrycie mi się roi słodka awantura
Drżę pod żądłem ognistym tej pszczoły Arktura
Co w ręce mi promieni zwodne rzucił światło
I swój miód księżycowy zebrał z róży wiatrów

(tłum. Artur Międzyrzecki)


Wiersz Guillaume Apollinaire-„ŚWIATŁO KSIĘŻYCA” - Apollinaire Guillaume
 »