Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Atrament i kreda

Wzdychała kreda: „Wciąż jestem biała,
Nie chcę być biała!…” No i – sczerniała.

Jęczał atrament: „O, losie marny,
Wciąż jestem czarny, kompletnie czarny,

Jak gdyby we mnie kto””” smołę przelał.
Nie chcę być czarny! Dość już!” I zbielał.

W szkole straszliwy zrobił się zamęt:
Ładna historia! Biały atrament!

Któż go na białym dojrzy papierze?
Nikną litery i kleksy świeże,

Nie zda się na nic wypracowanie,
Gdy z liter nawet ślad nie zostanie.

Zbladł nauczyciel i bladolicy
Przez chwilę z kredą stał przy tablicy,

Lecz nic napisać na niej się nie da:
Czarna tablica i czarna kreda!

Jak tu rozwiązać można zadanie,
Gdy cyfr odróżnić nikt nie jest w stanie.

Rzekł nauczyciel zakłopotany:
„Dziwne to, bardzo dziwne przemiany!

Kreda jest czarna, atrament biały…
Wiemy, kto robi takie kawały!”

Mówiąc to palec przytknął do czoła,
GroĄnym spojrzeniem powiódł dokoła

I mnie, choć ja się winnym nie czuję,
Ze sprawowania postawił dwóję.


Wiersz Atrament i kreda - Jan Brzechwa
«