Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Wiatr gnie sieroce smreki

Wiatr gnie sieroce smreki,
W okna mi deszcz siecze;
Cicho się moja dusza
Po mgławych drogach wlecze.

Ku turniom płynie krzesanym,
Ku ścieżkom nad przepaściami,
Gdzie widmo bożych tajemnic
Zmaga się w szumach z nami.

Ku wierchom dąży strzelistym,
Spowitym w słoneczne złota,
Gdzie o bezbrzeżnych przestrzeniach,
Samotna sni tęsknota.

Wiatr gnie sieroce smreki,
Mgławica deszczem prószy…
Hej, góry! zaklęte góry!
Tęsknico mojej duszy!


Wiersz Wiatr gnie sieroce smreki - Jan Kasprowicz
 »