Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Na białą kartę, co przede mną leży

Na białą kartę, co przede mną leży,
Miesięczna pełnia blaski swoje śnieży
I drży, i lekkim cieniem się kołysze,
I choć ja dumam tylko – ona pisze,
I choć ja marzę tylko – ona zmienia
W gorące zgłoski te moje marzenia,
I choć ja milczę – ona mówi biała…
I choć ja drżąca jestem – ona pała.
A tak się lekko ślizga promień złoty,
Że znać wskroś niego spojrzenie tęsknoty;
A tak się dziwnie plączą lotne cienie,
Że znać w nich nawet tłumione westchnienie.
I patrzę, cicha, na głoski i słowa,
Które ta jasność skreśliła perłowa,
I list ten srebrny posyłam w zadumie,
I nie wiem, czy kto pismo to zrozumie.


Wiersz Na białą kartę, co przede mną leży - Maria Konopnicka
« 
 »