Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Sonety do Orfeusza – II, 4



O dieses ist das Tier, das es nicht giebt.

Sie wußtens nicht und habens jeden Falls

– sein Wandeln, seine Haltung, seinen Hals,

Bis in des stillen Blickes Licht – geliebt.

Zwar war es nicht. Doch weil sie’s liebten, ward

Ein reines Tier. Sie ließen immer Raum.

Und in dem Raume, klar und ausgespart,

Erhob es leicht sein Haupt und brauchte kaum

Zu sein. Sie nährten es mit keinem Korn,

Nur immer mit der Möglichkeit, es sei.

Und die gab solche Stärke an das Tier,

Daß es aus sich ein Stirnhorn trieb. Ein Horn.

Zu einer Jungfrau kam es weiß herbei –

Und war im Silber-Spiegel und in ihr.

*

O, to jest zwierzę, co nigdzie nie żyje.

Nie wiedząc o tym, cokolwiek się stanie,

Kochali jego chód, postawę, szyję –

Aż po cichego wzroku migotanie.

Nie było. Lecz że je kochali, było

Przeczyste. Przestrzeń oddali mu stałą.

I w tej przestrzeni głowę podnosiło

Lekko, tak że już prawie musiało

Być. Nie karmili go ziarnem pszenicy

Ni innym, tylko bytu możliwością.

I ta darzyła je tak wielką siłą,

Że róg zrodziło. Nad czołową kością

Wzbił się. I białe przyszło do dziewicy –

I było w srebrnym lustrze i w niej było.

Tł. Mieczysław Jastrun



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Sonety do Orfeusza – II, 4 - Rainer Maria Rilke
«