Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Pantera

Tak ją znużyły mijające pręty,
że jej spojrzenie całkiem się zamąca.
Jakby miał tysiąc prętów świat zaklęty
i nie ma świata prócz prętów tysiąca.

Jej miękki chód na opór nie napotka,
wędrując wewnątrz najmniejszego pola –
to jakby taniec siły wokół środka,
w którym zdrętwiała trwa ogromna wola.

Niekiedy źrenic unosi zasłonę
cicho. – I obcy obraz sie przedziera.
Idzie przez ciała milczenie stężone –
i w głębi serca bezgłośnie umiera.

1907

(tłum. Leopold Lewin)


Wiersz Pantera - Rainer Maria Rilke
«