Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Pożegnalny

O, widzę ciebie, jak blask w pomarańczy,
kiedy się ją rozkrawa –
twoja cisza oświetlała źrenice
z daleka, nie tknąwszy jeszcze,
jakbyś patrzyła
jeszcze spoza źrenic –
tam, w głębi,
gdzie gorąco i czerwień.
Jakbyś ramionami i szyją
tłumaczyła moim ramionom,
gdzie w bliskości jest mijanie się,
i czy to było krzywdzące,
kiedy było
cichsze od ramion, cichsze od szyi, cichsze od rąk.

Więc jak otwarte lufciki zapamiętałem
wszystkie twoje imiona dziecięce,
znałem je tylko ja i pozostały
jak śnieg na zewnątrz
zatrzaśniętej bramy –
cichsze od śmierci
i cichsze od ciebie.


Wiersz Pożegnalny - Ajgi Gennadij