Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Cień

Anim patrzał na słońce przez lny,
Anim chodził do boru po sny –
Jenom widział, jak rzucony wzdłuż
Cień mój powstał, by nie upaść już.

Przetarł oczy i otrząsnął pył
Co był złoty i wiekowy był,
W dniach zamierzchłych rozejrzał się wstecz
Przywdział zbroję i przypasał miecz.

Siadł na rączy, na bułany koń,
Uśmiechnięty cwałował przez błoń,
Kopytami tratując na płask
Kół słonecznych po murawie brzask!

Dokąd zbiegłeś, konny cieniu mój?
Czy z różami na śmiertelny bój?
Czy do baśni, niewidzialnej stąd?
Czy w umyślny gwiazd po niebie zbłąd?

” Ni do gwiezdnych wyżej ziemi burz,
Ni do białych niżej słońca róż,
Jeno pragnę powrócić w ten kraj,
Gdzie ty byłeś – drzewom dany Maj!

Gdzie Ty byłeś – ponad jarem dąb,
Zasłuchany w zew anielskich trąb,
A ja – wpoboku od słonecznych wrzeń –
W głębi jaru – twój dębowy cień!

Gdzie ty byłeś – z tamtej strony chaty
W snach zapadły, nieprzebyty sad,
A ja – na wznak poległy u wrót –
Twej zadumy wzór nikły i skrót!…”

Wracaj, cieniu konny cieniu mój,
Poprzez kwiaty – w ten za nimi znój,
Poprzez biały na jabłoni puch –
W zmierzch dębowy, gdzie bywał mój duch!

Anim patrzał na słońce przez lny,
Ani chodził do boru po sny –
Jenom widział, jak w wiosenny czas
Z cieniem moim Bóg spotkał się raz…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Cień - Bolesław Leśmian
«