Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz „Wino Samotnika”

Osobliwe spojrzenie zalotnicy młodej,
Co prześliźnie się ku nam niczym promień biały,
Który przemienny księżyc śle wodzie omdlałej,
Gdy chce w niej skąpać swoją niedbałą urodę;

Ostatnia garść talarów w chciwych dłoniach graczy,
Rozpustny pocałunek chudej Adeliny,
Dźwięk muzyki drażniący, tkliwy, melodyjny,
Brzmiący jak krzyk daleki bólu i rozpaczy;

Butlo głęboka, wszystko razem to mniej warte
Od zapachów, co w brzuchu płodnym twym zawarte,
Koją serce poety zawiedzione srogo;

Napełniasz je młodością i nadzieją cichą,
I skarbem wszelkiej tłuszczy – niesłychaną pychą,
Co czyni nas podobnych zwycięzcom i bogom!


Wiersz „Wino Samotnika” - Charles Baudelaire