Polska poezja

Wiersze po polsku

Wiersz Kółko

Jak niewiele jest ludzi i jak nie ma prawie
Pragnących się objawić!… Przychodzą przechodzą
Odpychają się, tańcząc ze sobą lub w zabawie
Poufnej, kłamią płynnie, serdecznie się zwodzą:
Ni współcześni, ni bliscy, ani sobie znani,
Ręce imając, śliniąc się szczelnym uściskiem.
Głębia pomiędzy nimi wre i oceani,
A na jej pianach oni; bliscy czym?… nazwiskiem!
Świat zaś mówi: „To – swoi, to kółko domowe,
To nasi!” szczerzej Niebo łączy lazurowe
Tysiąc ludów, co rżną się przez wieki, bo szczerzej
Z każdego aby jeden w spólne Niebo wierzy,

Oni zaś tańczą, łonem zbliżeni do łona,

Polarnie nieświadomi siebie i osobni;
Dość, że nad nimi jedna lampa zapalona
I moda jedna wszystkich wzajemnie podobni.

„To nasi!” Mapę-życia gdyby kto z wysoka

Kreślił jak mapę globu?… góry i pustynie
Przeniosłyby się w jedno krótkie mgnienie oka,
Ocean by zaś przepadł, gdzie łza drobna płynie!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Kółko - Cyprian Kamil Norwid