Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Mycie

Zmyj człowieka z ziemi; zedrzyj

Tę ludzką skorupę,

Dwadzieścia stóp w głąb jest gęsta, zimna ziemia,

Taka czysta.

Zmyj mężczyznę z kobiety:

Obcy pot z jej skóry, popioły z jej włosów.

Rozłóż ją w słońcu, by wyschła,

A zanikną na piersiach jej sine znamiona.

Kobieta i świat nie są jeszcze

Tak czyste jak kotka,

Która skacze na parapet z rybą w zębach;

W jej płaskich oczach odbija się ten nędzny pokój.

Kotka zmywa wodę z ryby.

Przeł. Jerzy Jarniewicz

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Mycie - Eiléan Ní Chuilleanáin