Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Cienie

Cienie

Idźcie z mej duszy – idźcie drogą mleczną
Po gwiazd gościńcu – a na wasze głowy
Deszcz niech upadnie – wonny, jaśminowy
Budząc kapelę dźwięków nadpowietrzną.

Idźcie z mej duszy w krainę bajeczną,
Bo, raz umilkłszy, wasz śpiew bezechowy
Ów łuk przymierza rozerwał tęczowy,
Łuk, co był rzucon w mą dusze słoneczną.

Dziś dusza moja jest cichym grobowcem,
Wy jak motyle w grobowcu zbłąkane
Ranicie skrzydła o granitów ścianę.

Idźcie więc, Cienie, chłonąc blask i wonie,
Bo tu kolumna tylko gromnic płonie
I dym kadzideł wonieje jałowcem…


Wiersz Cienie - Kazimiera Zawistowska