Wiersz Amory

Nagła myśl i możliwość buchająca pieśnią,
o której sen ostrzegał radosnym półgłosem…
Zamiast ust, które jeszcze całować się nie śmią,
– papieros zapalony drugim papierosem.

Zetknięcie ramion w loży lub w głębi karety,
koncentrujące życie w płonącym rękawie!
Słodkie ognie bengalskie, rozkosze rakiety,
i oczy roześmiane w śmiertelnej zabawie.

Shake-hand za długi nieco, a chcący trwać wiecznie,
i odpychanie ludzi: nie mówcie! nie radźcie!
i słowa drżące, wdzięczne, niepotrzebne, śmieszne,
jak koronki i wstążki na przecudnym akcie.

Maria Pawlikowska – Jasnorzewska

Wiersz Amory