Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Katharsis (Orestes do Alby)

Ile błękitu nad głową, tyle przeczystej wody pod stopami.
A przecież Albo można chodzić po zmrożonym ogrodzie
jak po ostrzu noża,
i krew upuszczać kropla po kropli
na zwinięte pąki,
tak by uczynić różę żywym uosobieniem światła.

Na starych płaskorzeźbach wymodlone gesty
unosząc się z dymem ponad horyzont
zwiastują późniejsze odkupienie. A potem
już tylko szum piasku
i jasny strumień myśli, w tej samej chwili,
kiedy wierzchołki traw
rozpierzchły się wśród rosy
przytulone do Twego cienia.

Granice prowincji przebiegły nam drogę
między kroplami deszczu, a
płatkami nieśmiałego jeszcze
pierwszego śniegu…
Wiem już jak wyplątać nasze inicjały z gąszczu
tak odległych od siebie wyroczni.

26.01.05/08.09.08

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Katharsis (Orestes do Alby) - Leonard Kamiński Gabriel
 »