Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz NEVER MORE [1886

Wspomnienie! o wspomnienie! co tobie? W przestrzeni
Pławili się drozdowie, śpiewacy jesieni,
A słońce rozlewało jaśń bladych promieni
Na gaj, co złotem liści pod wiatrem się mieni.

Byliśmy sami – dwoje – i szli w cichym śnie…
Włos i myśli wiatr lotny zwiewał jej i mnie.
Nagle, zwracając ku mnie gwiazdy oczu dwie,
Rzekła: „Powiedz mi twoje najpiękniejsze dnie!”

A głos jej brzmiał anielskich pieśni srebrnym echem,
Więc dałem jej odpowiedź przyćmionym uśmiechem
I nabożniem całował cudną, białą dłoń…

– O, któż zdoła wyrazić pierwszych kwiatów woń,
I ten słodki szmer, pełen obietnic i skarg,
Pierwszego: „tak”, gdy spływa z ukochanych warg.

Z tomiku „Wiersze z pod znaku saturna” (1866).
Źródło wierszy –
‚Paul
Vetlaine – Wybór poezji’ w wydaniu Biblioteki narodowej 1980 pod
redakcją Anny Drzewickiej.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz NEVER MORE [1886 - Paul Verlaine