Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Misterium

Po cichym drzewie jak po dużym smyku
Skrobie się żagiel grubej ćmy –
Już noc. Już szumią w twoim pokoiku
Białe i srebrne sny.

Siedząc nad tobą, z twarzą za oknami,
Odprawiam pacierz za dawno umarłych,
A oni piją wiatr z mojej wargi
I poruszają skrzydłami…


Wiersz Misterium - Stanisław Grochowiak