Wiersz Niepostrzeżenie jak Żal (1540)

Niepostrzeżenie jak Żal
Lato się ulotniło —
Zbyt nieuchwytnie, by można
Odczuć to jako Złoœliwoœć —
Destylat Ciszy gęstniał
Jak Zmrok rozpuszczony w powietrzu
Lub Natura, w odosobnieniu
Sama z sobš spędzajšca wieczór —
Zmierzch pojawiał się wczeœniej —
Obco jaœniał Poranek —
Łaska uprzejma, lecz męczšca
Jak Goœć tuż przed pożegnaniem —
I tak, choć nie obdarzone
Skrzydłami ani Stępkš,
Lato leciutkim lotem
Odpłynęło wprost w Piękno.

Wiersz Niepostrzeżenie jak Żal (1540)