Polska poezja

Wiersze po polsku


Wiersz Jesienny wieczór w miasteczku niedużym

***

Jesienny wieczór w miasteczku niedużym,

Które się szczyci istnieniem na mapie.

(Kartograf chyba spuścił kleks na papier,

Albo się w córce sędziego zadurzył.)

Formatem swoich dziwactw zmordowana,

Przestrzeń tu jakby zrzuca z siebie brzemię

Gigantomanii – gdyż ją zadowala

Rozmiar ulicy Głównej. A Czas drzemie,

Zerkając sennie na sklepik malutki,

Który na froncie ma ogromny zegar,

A wewnątrz – wszystko, co stworzył duch ludzki:

Czy to teleskop będzie, czy laubzega.

Jest tutaj kino, saloon i apteka,

Oraz kawiarnia, jedyna w promieniu

Mili. Bank z orłem, widocznym z daleka.

Plus kościół, który w głuchym zapomnieniu

Daremnie byłby zarzucał swe sieci,

Gdyby się poczta nie mieściła obok.

I gdyby tutaj nie robiono dzieci,

Pastor udzielałby chrztu samochodom.

Tu rejwach świerszczy przez ciszę się niesie.

O szóstej wieczór, jak po atomowej

Wojnie, nie spotkasz żywej duszy w mieście.

Tylko z księżycem można wieść rozmowę,

Gdy się jak prorok pcha w okna prostokąt,

I czasem światła cadillaca hojnie

Omiotą, pędząc nie wiadomo dokąd,

Cokół, na którym trwa Nieznany Żołnierz.

Tu przyśni ci się nie girlasek szwadron,

Ale twój własny adres na kopercie.

Tu mleczarz, widząc, że mleko się zsiadło,

Pierwszy przyjmuje wieść o twojej śmierci.

Tu w czterech ścianach można żyć latami,

Łykać brom, palić kalendarze wszystkie

I patrzeć w lustro, tak jak blask latarni

Przegląda się w kałuży na wpół wyschłej.

1972

(przekład – Stanisław Barańczak)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wiersz Jesienny wieczór w miasteczku niedużym - Josif Brodski